Het verhaal van Sonja, eigenaar van Gweneth 

 (°22/01/2007-gestorven + 25/02/2008)

Gweneth werd geboren in een nestje van 6 puppies, 1 pup stierf kort na de geboorte.

Toen ik mocht kiezen koos ik voor haar en gaf haar de naam Gweneth, wat "geluk" betekent.

De volgende dag was Gweneth wat ziek, ze was ook kleiner dan haar nestgenootjes.

Ik dacht: “ik heb voor jou gekozen, of het nu goed gaat of slecht, je naam betekent geluk, je haalt het wel”.

Toen ze 6 weken oud was, ging alles goed met Gweneth. Thuis werd ze dikke vriendjes met de andere hondjes. Toen ze 3 maanden oud was ging ze samen met Luna naar de hondenschool voor een gehoorzaamheidscursus.

En toen werd ze ziek: ze kreeg erge diarree en een paar weken later kreeg ze hoge koorts. Haar buikje deed ook erg pijn, we gingen dus opnieuw naar de dierenarts. Na een paar dagen was alles weer ok.

Een paar weken later kreeg Gweneth opnieuw koorts, ze was ook minder aandachtig. Na een paar dagen was ze weer beter en dan denk je: “ze komt er wel”.

Toen de TNS-test resultaten binnenkwamen van de vader en de moeder van Gweneth voelde ik mijn hartje angstig slaan: zij waren allebei drager van TNS.

Vanaf dan was het bang afwachten tot we het testresultaat van Gweneth kenden. Mijn wereld stortte in: Gweneth had TNS.

Hopen en blijven hopen, dat waren de gedachten die door mijn hoofd gingen. Zo werd elke dag minstens 2 keer haar koorts gemeten om zeker te zijn dat ik er snel genoeg zou bij zijn als het mis liep.

We gingen privé-les doggydance volgen, de lessen lukten heel goed op de dagen dat ze niet ziek was. We beleefden allebei heel veel plezier aan die lessen en onze band werd steeds hechter.

Maar toen kreeg ze steeds vaker koortsaanvallen, de aanvallen werden steeds erger en duurden ook steeds langer,  haar temperatuur steeg dan tot 40°C.

Als de koorts terug zakte enkele dagen na de start van een kuur antibiotica en koortsremmers was ik weer opgelucht.

Toch dacht ik: “waarom moet mij dat overkomen en wat kunnen we doen om haar te helpen?”

Half december 2007, na heel veel bezoeken aan de dierenarts, dachten we eindelijk een middel gevonden te hebben dat hielp: we gaven haar interferon en ze was 4 weken koortsvrij. Maar dan begonnen de koortsaanvallen opnieuw: 41°C, met medicatie en koude baden kregen we de koorts terug naar beneden.

Op 9 februari had Gweneth terug 41°C koorts, de koorts bleef deze keer hoog, ondanks de medicatie en koude baden. Ze kreeg hele erge diarree met bloed erbij. 16 lange dagen ben je elk uur van de dag met haar begaan, elke minuut wil je haar troosten en bij haar zijn.

De laatste 4 dagen wilde ze niet meer eten, ze was ondertussen 1 kg vermagerd . Je probeert lekker en licht verteerbaar eten klaar te maken want als ze eet komt het misschien wel goed…

Ze werd steeds zwakker en zwakker en ze zocht troost bij mij.

‘k Heb haar geknuffeld en ze legde haar pootjes rond mijn hals en haar kopke op mijn schouder.

Toen wist ik het zeker: dit komt niet meer goed, ze is moe gestreden, dit is niet eerlijk, verlos haar van de pijn.

Ik heb haar met pijn in het hart laten inslapen.

                                                                                                                       Slaap zacht lieve Gweneth

Laat dit een les zijn voor alle fokkers, ik heb Gweneth persoonlijk gekend en dogdance les gegeven. Het doet pijn als je zo een hond moet verliezen.

In de vorige jaren was TNS. bij de meeste fokkers nog niet gekend, deze borders die in de nest al heel vroeg stierven werden jaren aanzien als het puppy syndroom, nu weten we beter en hopelijk zal dit nooit meer gebeuren. Er zijn al genoeg ziekten die we nog niet vroegtijdig kunnen opsporen, maar diegene waar we op voorhand testen kunnen voor doen, zouden dan ook best gedaan worden, zo zullen veel hondenbaasjes van veel leed gespaard blijven.

                                                                                               Dank u voor het begrip.  Christine